Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.



25.02.2020

Koszty w górę

Zmiany w licencjach VMware
24.02.2020

VPN na nowo

WireGuard w Linuksie
24.02.2020

Wydajność pod kontrolą

Citrix Analytics for Performance
24.02.2020

Zaawansowany backup

Veeam Availability Suite v10
20.02.2020

Serwery Enterprise

OVHCloud stawia na Ryzeny
20.02.2020

Monitory dla biznesu

Newline IP
20.02.2020

Przemysłowe SSD

Dyski Transcend M.2 NVMe
23.01.2020

Google Project Zero

Inicjatywa Google Project Zero
23.01.2020

Ochrona tylko w chmurze

Kaspersky Security Cloud Free

Ochrona prawna programu komputerowego

Data publikacji: 21-04-2015 Autor: Kamil Stolarski, Konrad Majewski

Prawo własności intelektualnej towarzyszy na co dzień osobom działającym w branży IT. Proponujemy jego pogłębienie o kwestie związane z prawną ochroną programów komputerowych.

W prawie polskim program komputerowy chroniony jest przede wszystkim na mocy przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
(pr.aut. – DzU z 2006 r. nr 90, poz. 631 ze zm.). Ustawa ta zawiera osobny rozdział poświęcony właśnie tej tematyce (rozdział 7) zatytułowany „Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych”. Trzeba jednak mieć świadomość, że zawarte w nim przepisy, jak wskazuje sama nazwa rozdziału, regulują wyłącznie szczególne aspekty ochrony prawnej programów komputerowych. Ochrona programów komputerowych kształtuje się bowiem tak, jak w przypadku utworów literackich, co wynika z art. 74 ust. 1 pr.aut. Oznacza to, że program komputerowy traktowany jest tak samo jak utwór literacki, chyba że wynika inaczej z konkretnych przepisów – przede wszystkim tych zawartych właśnie w rozdziale 7. Dlatego, omawiając to, czym jest według prawa program komputerowy, i jak kształtują się zasady jego ochrony, powinniśmy poświęcić trochę miejsca podstawowym pojęciom prawa autorskiego, takim jak utwór i twórca oraz podziałowi na autorskie prawa majątkowe i autorskie prawa osobiste.

> Utwór

Aby dana rzecz mogła stać się przedmiotem ochrony wynikającej z prawa autorskiego, musi mieć charakter utworu. Jego definicję zawiera art. 1 ust. 1 pr.aut., według którego utworem jest „każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia”. Mamy więc trzy kryteria, które muszą być spełnione łącznie, aby określić coś mianem utworu.

Utwór – przejaw działalności twórczej

Przejawem działalności twórczej jest wytwór, który powstał w wyniku procesu twórczego, którego cechą „jest to, aby był on subiektywnie nowy dla samego twórcy. Innymi słowy proces ten powinien być wynikiem samodzielnego wysiłku twórczego, brać początek w umyśle twórcy, a rezultat działalności twórczej powinien być dla niego poprzednio nieznany”. Dzieło będące utworem powinno się zatem cechować oryginalnością. Co istotne, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 czerwca 2010 r. (IV CSK 359/09) „dominuje pogląd, że prawo autorskie nie posługuje się przesłanką nowości w znaczeniu przedmiotowym, lecz w ujęciu subiektywnym”, a przesłanka ta jest spełniona wówczas, „gdy istnieje subiektywnie nowy wytwór intelektu”. Nie wymaga się zatem, aby powstały wytwór był obiektywnie nowy, dotąd całkowicie nieznany. Nie mamy więc w przypadku ochrony prawnoautorskiej do czynienia z wymaganiem nowości. Inaczej niż w przypadku regulowanej w prawie własności przemysłowej ochrony wynalazków. Nie oznacza to jednak, „iż deklarowane subiektywne przekonanie twórcy, że dane dzieło stanowi nowy wytwór intelektu, nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji”.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"