Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.



19.03.2019

Pożegnanie z systemem Windows...

System operacyjny Windows 7 wciąż cieszy się dużą popularnością wśród użytkowników...
21.02.2019

Wdrażanie projektów AI

Infrastruktura OVH
21.02.2019

Certyfikacja kluczy

HEUTHES-CAK
21.02.2019

Kopie zapasowe

Veeam Availability for AWS
21.02.2019

Dysk SSD Samsung 970 EVO Plus

Dysk SSD Samsung 970 EVO Plus
21.02.2019

Szyfrowane USB

Kingston IronKey D300 Serialized
21.02.2019

Bezpieczeństwo sieci

Check Point Maestro i seria 6000
21.02.2019

Ochrona danych

Commvault IntelliSnap i ScaleProtect
21.02.2019

Ułatwienie telekonferencji

Plantronics Calisto 3200 i 5200

Zarządzanie oprogramowaniem w dystrybucjach Linux

Data publikacji: 29-10-2018 Autor: Konrad Kubecki
Program aptitude wykorzystuje...

W kontekście zarządzania oprogramowaniem w dystrybucjach Debian i Ubuntu kluczowym hasłem jest APT. Kryje się pod nim wiele narzędzi, będących front-endem dla administratora i pełniących funkcje menedżera pakietów. Które z nich wybrać do codziennej pracy?

Advanced Packaging Tool (APT) to zbiór narzędzi do zarządzania oprogramowaniem w systemach takich jak Debian, Ubuntu i Mint. Bazuje na nich wiele poleceń powłoki, jak np. apt, apt-get oraz wyróżniający się tekstowym interfejsem użytkownika aptitude. Co więcej, istnieją nakładki na APT pozwalające na korzystanie z narzędzi w środowisku graficznym. Administratorzy niezajmujący się na co dzień Debianem i systemami pochodnymi mogą odczuć konsternację, gdy będą musieli sprostać zadaniu instalacji pakietów w tych systemach. Którego polecenia użyć? Jakie są między nimi różnice? Jaki będzie efekt użycia poszczególnych parametrów? W niniejszym artykule przedstawiamy kilka narzędzi przeznaczonych do manipulowania oprogramowaniem. Zaprezentowana zostanie ich charakterystyka, metody użycia oraz podstawowe różnice między nimi.

> PACZKI I REPOZYTORIA

Instalacja oprogramowania za pomocą narzędzi APT sprowadza się do użycia gotowych paczek z rozszerzeniem deb. Paczki mogą znajdować się w repozytoriach, na płycie DVD, w katalogu lokalnym lub katalogu udostępnionym w sieci intranet lub internet. Zdecydowanie najpopularniejszą i najwygodniejszą formą instalacji jest pobieranie paczek z repozytoriów znajdujących się w internecie, w repozytoriach utrzymywanych przez opiekunów Debiana. Repozytoria te zawierają kilkadziesiąt tysięcy pakietów przygotowanych z myślą o łatwym wdrożeniu i rozwiązaniu potencjalnych zależności.

APT szuka namiarów na repozytoria w dwóch lokalizacjach. Jest to plik konfiguracyjny /etc/apt/sources.list oraz katalog /etc/apt/sources.list.d. Przykładowa zawartość pliku sources.list tuż po instalacji systemu Debian będzie zawierać wpisy:

#deb cdrom:[Debian GNU/Linux 9.5.0 _Strech_ – Official amd64 NETINST
20180714-10:25]/ stretch main
deb http://ftp.pl.debian.org/debian/ stretch main
deb-src http://ftp.pl.debian.org/debian/ stretch main
deb http://security.debian.org/debian-security stretch/updatres main
deb-src http://security.debian.org/debian-security stretch/updatres main
deb http://ftp.pl.debian.org/debian/ stretch-updates main
deb-src http://ftp.pl.debian.org/debian/ stretch-updates main

Pojedyncza linia definiuje jedno repozytorium. Zawartość linii można podzielić na kilka sekcji. Pierwsza sekcja zawiera typ pakietów – deb to pakiety instalacyjne, natomiast deb-src oznacza, że z tego archiwum pobierane są źródła programów oraz pliki kontrolne. Druga sekcja linii to adres do repozytorium. W przypadku archiwów znajdujących się w omawianym pliku jest to adres prowadzący do oficjalnych zasobów projektu Debian. Trzecia sekcja określa dystrybucję systemu operacyjnego. Aktualnie stabilna wersja to wydana w czerwcu 2017 r. dystrybucja o nazwie Stretch, oznaczona numerem 9.0. Starsze, choć nadal spotykane, noszą nazwy Jessie (numer 8.0) oraz Wheezy (7.0). Należy dodać, że dla dystrybucji Wheezy wsparcie wygasło kilka miesięcy temu i powinno się unikać wdrażania tego systemu w nowych instalacjach. W najbliższych latach zostanie opublikowana dystrybucja 10.0 Buster oraz 11.0 Bullseye. Jako ciekawostkę można dodać, że powyższe nazwy dystrybucji Debiana pochodzą od imion bohaterów bajki toy story.

Zamiennie do nich można stosować anglojęzyczne skróty odnoszące się swoim znaczeniem do charakteru oprogramowania – stable, oldstable, testing, unstable. Aktualnie określeniem stable wskazywana jest dystrybucja Stretch, zalecana do instalacji w środowiskach produkcyjnych, gdzie stabilność działania oraz bezpieczeństwo odgrywają kluczową rolę. Jessie to wersja oldstable, czyli poprzednia stabilna edycja – wsparcie dla niej polega na publikowaniu aktualizacji bezpieczeństwa. Edycja oznaczona jako testing zawiera pakiety związane z dystrybucją, która zostanie w przyszłości stabilną – w omawianym przypadku jest to Buster. Z kolei unstable nie jest związane z żadną konkretną dystrybucją i zawiera oprogramowanie w wersji deweloperskiej. Są to zatem pakiety, które mogą generować problemy podczas próby instalacji lub już w trakcie użytkowania. W przypadku stosowania nazw stable, oldstable, testing, unstable w konfiguracji repozytoriów warto pamiętać o potencjalnej aktualizacji systemu po zmianie ról poszczególnych dystrybucji. Jeśli w pliku zapisane jest słowo stable, to system zostanie zaktualizowany do dystrybucji Buster w momencie, gdy ta zastąpi aktualnie stabilną dystrybucję Stretch. Jeśli zatem z różnych względów ważne jest, aby jedna dystrybucja nie została zaktualizowana do nowszej, to w pliku sources.list powinny znaleźć się nazwy zaczerpnięte z „Toy Story”.


Ostatnia sekcja definiująca repozytorium dotyczy kolekcji oprogramowania. Podstawowa kolekcja ma nazwę main i to ją należy utożsamiać z dystrybucją Debiana. Pakiety znajdujące się w main nie wymagają w ramach zależności dodatkowych pakietów spoza tej kolekcji, która jest w pełni wystarczająca do instalacji systemu operacyjnego. Drugim archiwum jest contrib, zawierające dodatkowe pakiety, które nie są wymagane podczas instalacji systemu operacyjnego. Do tej kolekcji trafia także oprogramowanie wymagające do poprawnego działania pakietów spoza obszaru main. Trzecią z głównych kolekcji jest non-free – znajdują się w niej pakiety, które nie spełniają warunków polityki Debian Free Software Guidelines. W archiwach contrib oraz nonfree znajduje się po kilkaset pakietów. Natomiast ogromna większość plików z rozszerzeniem deb znajduje się w main, z którego korzystanie jest zalecane przez opiekunów projektu. Aktualnie jest to blisko sześćdziesiąt tysięcy plików, co tworzy bogatą kolekcję darmowego oprogramowania udostępnionego do użytku.

[...]

Specjalista ds. utrzymania infrastruktury i operacji. Zajmuje się problematyką budowy, utrzymania i zarządzania centrami przetwarzania danych oraz koordynowaniem zmian dotyczących krytycznej infrastruktury IT.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"