Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.



07.08.2019

Kurzinformation it-sa, 8-10...

It-sa is one of the leading international trade fairs for IT security. With around 700...
08.07.2019

Narzędzie EDR

ESET Enterprise Inspector
08.07.2019

Usuwanie skutków awarii

Veeam Availability Orchestrator v2
08.07.2019

Indywidualna konfiguracja

baramundi Management Suite 2019
05.07.2019

Technologia Ceph

SUSE Enterprise Storage 6
05.07.2019

Szybkie i bezpieczne...

Konica Minolta bizhub i-Series
05.07.2019

Edge computing

Atos BullSequana Edge
04.07.2019

Terabitowa ochrona

Check Point 16000 i 26000
04.07.2019

Obsługa wideokonferencji

Poly G7500

Kontenery dla każdego

Data publikacji: 18-04-2019 Autor: Mariusz Ferdyn
Rys. 1. MobyLinuxVM – to w...

Kontenery początkowo były osiągalne wyłącznie dla systemów Linux, ale od czasu konferencji Microsoft Build 2016 użytkownicy Windows 10 oraz Windows Server 2016 mogą korzystać z kontenerów zarówno linuksowych, jak i natywnych windowsowych. W tym artykule postaramy się wyjaśnić, jak zacząć używać kontenerów, nie będąc programistą.

 

Idea uruchamiania aplikacji w kontenerach została szybko przyjęta przez programistów. Najpierw, jak to zwykle bywa, przez młodsze pokolenie w różnego rodzaju start-upach, a później przez pozostałe grono. Aby wyjaśnić sukces konteneryzacji, można uprościć, że programista nie martwi się o środowisko, na jakim będzie działać oprogramowanie. Nie musi informować, jakiego systemu operacyjnego wymaga aplikacja, nawet może nie informować administratora, jaki serwer WWW wraz z PHP w określonej wersji z bibliotekami w danej wersji będzie potrzebny. Po prostu definiuje, że aplikacja będzie działać w kontenerze z konkretnego źródła.

Jak już wspomniano, kontenery były najpierw dostępne dla systemów Linux i dlatego programiści pracujący na tych systemach najszybciej przyjęli ideę umieszczania tworzonych aplikacji w kontenerach, a następnie projektowali system tak, aby składał się z kilku lub kilkunastu powiązanych ze sobą aplikacji umieszczonych w oddzielnych kontenerach (tzw. mikroserwisach). Budowa aplikacji według tej idei daje nam niezwykłą łatwość skalowalności aplikacji. Po prostu jeden komponent da się uruchomić kilkukrotnie w celu rozłożenia obciążenia.

> CZYM SĄ KONTENER I DOCKER

Kontener zawiera wydzieloną obsługę sieci, biblioteki i binaria wybranego systemu operacyjnego, aby w ten sposób zapewnić izolację uruchomionej aplikacji wewnątrz kontenera od komputera, na którym został uruchomiony. Na jednym komputerze może być uruchomionych kilka lub kilkanaście kontenerów (aplikacji w kontenerach) i każda z nich jest odizolowana od siebie, ale korzysta z tego samego jądra systemu, który musi wspierać konteneryzację. Konteneryzację możemy zatem porównać do wirtualizacji, choć są to kompletnie inne usługi. W przypadku konteneryzacji system operacyjny (biblioteki i binaria) musi być przygotowany, aby działał jako kontener, samo zaś jądro musi wspierać konteneryzację. Uruchomione programy w kontenerach widoczne są jako procesy i wątki w systemie operacyjnym komputera, na którym działają, i zajmują tylko tyle pamięci, ile same wymagają. Nie ma narzutu dla pamięci operacyjnej jak w przypadku wirtualizacji. Samo uruchamianie w praktyce ogranicza się do uruchomienia wątków/procesów programu, a nie całego systemu operacyjnego, tak jak ma to miejsce w klasycznej wirtualizacji, i jest nieporównywalnie szybsze.

Firma Docker stworzyła między innymi narzędzie służące do zarządzania kontenerami, dostarcza również repozytorium obrazów dockerowych z gotowymi do wykorzystania programami.

> URUCHOMIENIE KONTENERÓW

Jeżeli pracujemy pod Linuksem, pierwszy kontener możemy uruchomić, wydając dwa polecenia (na przykładzie Ubuntu): apt-get install docker.io – instaluje Dockera i niezbędne narzędzia do uruchamiania kontenerów (np. obsługę NAT w sieci) – oraz docker run -it centos. Jeżeli nie ma ściągniętego obrazu, CentOS instaluje go i uruchamia kontener centos, do którego jesteśmy podłączeni interaktywnie (-i) wraz z emulacją konsoli (-t). W ten sposób na CentOS możemy wydawać takie polecenia jak:

 

  • cat /proc/net/fib_trie – akurat nie mamy narzędzia IP, więc w ten sposób wyświetlamy adres IP,
  • yum install iproute – instalujemy między innymi narzędzie IP,
  • ip addr – wyświetlamy adres IP kontenera,
  • exit – wyjście z kontenera.


Wraz z wydaniem polecenia exit wszystkie procesy związane z kontenerem i ów kontener przestają działać, aczkolwiek możemy jeszcze podejrzeć wszystkie kontenery, które były uruchomione, używając komendy docker ps -a.

Wykonajmy te same czynności na Windowsie 10. Jeśli mamy wersję minimum 1709 (a najlepiej 1809), będziemy mogli uruchamiać kontenery linuksowe w Windowsie w dwóch trybach i jednocześnie z kontenerami windowsowymi. Pierwszy krok to zainstalowanie Dockera – najlepiej z oficjalnej strony: docker.com/products/docker-desktop. Docker instaluje się jako serwis i przy zegarku możemy zobaczyć jego status, gdzie po raz pierwszy wyświetlą się informacje (przy założeniu, że nie mamy zainstalowanego ani Hyper-V, ani komponentów związanych z kontenerami).

 

[...]

 

Początkowo współpracownik periodyków „Bajtek” i „Commodore & Amiga”. Od 2000 roku specjalizuje się w technologiach Microsoftu. Pełnił funkcję Technical Learning Guide podczas największych konferencji Microsoft TechEd i Ignite w USA. Obecnie ekspert w dziedzinie rozwiązań chmur prywatnych i publicznych, w szczególności Microsoft Azure. 

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"