Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


26.10.2020

Nowa wersja nVision

Można już pobierać nową wersję nVision
26.10.2020

Monitorowanie infrastruktury

Vertiv Environet Alert
23.10.2020

Telefonia w chmurze

NFON Cloudya
23.10.2020

Nowości w EDR

Bitdefender GravityZone
23.10.2020

Wykrywanie anomalii

Flowmon ADS11
23.10.2020

Mobilny monitor

AOC 16T2
22.10.2020

HP Pavilion

HP zaprezentowało nowe laptopy z linii Pavilion.
22.10.2020

Inteligentny monitoring

WD Purple SC QD101
22.10.2020

Przełącznik 2,5GbE

QNAP QSW-1105-5T

Chmura prywatna – organizacja i planowanie

Data publikacji: 19-02-2018 Autor: Jarosław Sobel
RYS. 1. MODEL CHMUROWY WEDŁUG...

Pomimo wielkiej popularności usług cloudowych w dalszym ciągu niektóre pojęcia z nimi związane nie są do końca jasne, a samo wdrożenie rozwiązań chmurowych w organizacji nie zawsze jest takie proste jak w materiałach marketingowych dostawców.

 

Historia chmury to wbrew pozorom nie tylko ostatnie kilka lat. Już w latach 90. oferowane były rozwiązania pocztowe (w formie usług hostowanych przez dostawców), jednak za prekursora rozwiązań chmurowych uznaje się firmę Salesforce – to właśnie jej system CRM 19 lat temu został udostępniony klientom w modelu Software as a Service. Kolejne lata przynosiły kolejne usługi dostępne z chmury. W 2006 roku Amazon uruchomił Elastic Compute Cloud (EC2) oraz Simple Storage Service (S3) w formie Infrastructure as a Service (IaaS). Firma (jako sklep internetowy) musiała posiadać odpowiednie zasoby, aby bezproblemowo przyjąć ruch klientów, który się zwiększał np. podczas zakupów przedświątecznych. Poza tymi okresami infrastruktura Amazona nie była wykorzystywana. Stąd też pomysł na odsprzedanie nadwyżki mocy obliczeniowej klientom, którzy akurat takich zasobów potrzebują.


W październiku 2011 roku NIST (National Institute of Standards and Technology) opublikował dokument, w którym zdefiniował pojęcie chmury oraz określił cechy, które powinna ona spełniać, aby można było mówić o takiej formie usługi.


> DEFINICJA NIST


Przetwarzanie w chmurze to model umożliwiający wszechobecny, wygodny, zdalny i realizowany na żądanie dostęp do współdzielonych zasobów obliczeniowych (np. sieci, serwerów, pamięci masowej, aplikacji i usług). Zasoby te można szybko utworzyć i udostępnić przy minimalnym wysiłku zarządzania lub interakcji z dostawcą usług. Tak zdefiniowany model chmury składa się z (rys. 1):

 

  • pięciu podstawowych cech,
  • trzech modeli usług,
  • czterech sposobów dostarczania.


PODSTAWOWE CECHY CHMURY

 

  • Samoobsługa (On-demand self-service) – umożliwienie użytkownikowi doboru i automatycznej modyfikacji włas­nych zasobów na żądanie. Jest to zazwyczaj wykonywane przez samoobsługowy portal, który służy do powoływania i zarządzania oferowanymi usługami;
  • Zdalny dostęp (Broad network access) – wybrane zasoby muszą być dostępne poprzez sieć z dowolnego miejsca i z poziomu różnego rodzaju urządzeń, takich jak PC, laptop, smartfon, tablet;
  • Elastyczność (Rapid elasticity) – utworzone zasoby mogą być dowolnie i szybko rozszerzane lub zmniejszane. Dla użytkownika sam proces zmiany wielkości zasobów jest przeźroczysty dzięki temu, że z punktu widzenia klienta zasoby dostarczane z chmury są nieograniczone;
  • Rozliczalność (Measured service) – wybrane zasoby musza być mierzalne i mogą być monitorowane, kontrolowane i raportowane;
  • Współdzielenie zasobów (Location-transparent resource pooling for multiple tenants) – wszystkie zasoby obliczeniowe, sieciowe i dyskowe (pamięci masowe) są współdzielone i udostępniane wielu użytkownikom na żądanie.


MODELE USŁUG

 

  • Software as a Service (SaaS) – model, w którym klient otrzymuje kompletną aplikację (lub część jej funkcji) działającą w chmurze. Może ona być dostępna poprzez interfejs webowy lub tzw. grubego klienta. Użytkownik nie ma możliwości zarządzania samą aplikacją oraz infrastrukturą, na której ona działa (serwerami, siecią, pamięcią masową). Nie ma również możliwości weryfikacji, w jaki sposób dane, które dostarczył do aplikacji, są przetwarzane oraz przechowywane. W takim podejściu klienta nie interesuje środowisko, w jakim aplikacja jest uruchomiona – ważne jest, żeby była ona dostępna na żądanie. Dostęp do aplikacji może być rozliczany np. na podstawie całkowitego wolumenu użytkowników, liczby jednoczesnych połączeń lub czasu wykorzystania.
  • Platform as a Service (PaaS) – w tym modelu klient ma możliwość uruchamiania w środowisku dostawcy własnych aplikacji lub własnego kodu. Jest to możliwe dzięki udostępnieniu użytkownikowi tzw. warstwy middle­ware – mogą to być dedykowane serwery aplikacyjne, bazy danych lub środowiska uruchomieniowe. Lista dostępnych platform jest różna i bezpośrednio zależy od dostawcy. Same usługi są projektowane w taki sposób, aby realizowały potrzeby statystycznego klienta. Co za tym idzie, jeśli wymagana jest np. specyficzna konfiguracja serwera webowego, to model PaaS może tego nie umożliwiać. W takim rozwiązaniu narzut administracyjny po stronie klienta jest jednak ograniczony. Nie musi on dbać np. o aktualizację oprogramowania czy konfigurację związaną z bezpieczeństwem lub wydajnością działania środowiska. Podobnie jak w przypadku modelu SaaS, klient nie ma bezpośredniego dostępu do infrastruktury. Rozliczanie może być realizowane np. na podstawie czasu pracy danego środowiska lub ilości przechowywanych danych. W modelu PaaS nie każda z aplikacji, którą klient będzie chciał uruchomić, będzie działała oraz nie zawsze będzie możliwe jej uruchomienie. W wielu przypadkach konieczne może być wprowadzenie zmian w kodzie, a czasami nawet jego całkowite przepisanie, z uwzględnieniem potrzeb modelu, w jakim aplikacja będzie uruchamiana. Zaletą takiego podejścia jest większa wydajność rozwiązania, lepsza skalowalność (w szczególności pozioma – scale-out) oraz odporność na awarie pojedynczego komponentu, który znajduje się w niższych warstwach.
  • Infrastructure as a Service (IaaS) – model, w którym klient otrzymuje dostęp do infrastruktury np. maszyn wirtualnych, przestrzeni dyskowej czy sieci. Takie podejście jest najbardziej zbliżone do modelu tradycyjnego, w którym klient wykorzystuje własną infrastrukturę we własnej serwerowni. Skalowanie i rozliczalność realizowane są w bardzo podobny sposób jak na rzeczywistym sprzęcie. Klient może kupić maszynę wirtualną, dodatkowe procesory, pamięć RAM, przestrzeń dyskową itp. Model IaaS wymaga od klienta największego nakładu pracy administracyjnej, jednak umożliwia najprostszą oraz najszybszą migrację aplikacji i danych z modelu tradycyjnego.


Powyższe modele to podstawowe modele usług. Wielu dostawców rozszerza ich możliwości i tworzy własne rozwiązania typu „as-a-Service”, np. CaaS (Container as a Service), DRaaS (Disaster Recovery as a Service) lub nawet BPaaS (Business Process as a Service).


[...]

Autor jest architektem zajmującym się projektowaniem i imlementacją rozwiązań wirtualizacyjnych. Posiada certyfikacje firm: Citrix, VMware, Microsoft, NetApp i RedHat. Prelegent oraz autor bloga poświęconego technologii Citrix i wirtualizacji.

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"