Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


26.10.2020

Nowa wersja nVision

Można już pobierać nową wersję nVision
26.10.2020

Monitorowanie infrastruktury

Vertiv Environet Alert
23.10.2020

Telefonia w chmurze

NFON Cloudya
23.10.2020

Nowości w EDR

Bitdefender GravityZone
23.10.2020

Wykrywanie anomalii

Flowmon ADS11
23.10.2020

Mobilny monitor

AOC 16T2
22.10.2020

HP Pavilion

HP zaprezentowało nowe laptopy z linii Pavilion.
22.10.2020

Inteligentny monitoring

WD Purple SC QD101
22.10.2020

Przełącznik 2,5GbE

QNAP QSW-1105-5T

Automatyzacja procesów IT w praktyce

Data publikacji: 29-08-2019 Autor: Michał Gajda
Rys. 1. Widok webowego...

Niniejsza część artykułu jest uzupełnieniem informacji o usłudze Azure Automation, które zostały zaprezentowane w poprzednim numerze. Obecnie skupimy się na praktycznych szczegółach pracy z elementami runbook oraz docelowej automatyzacji procesów w środowisku zarówno chmurowym, jak i lokalnym.

 

Poprzednia część cyklu przybliżyła podstawowe mechanizmy pracy z usługą Azure Automation, która pozwala na automatyzację procesów w środowisku IT. Teraz skupimy się na praktycznym podejściu do automatyzacji procesów. Zaprezentujemy przebieg tworzenia i testowania skryptów, które niekoniecznie będą związane z samą platformą Azure. Dodatkowo zostanie przybliżony proces tworzenia harmonogramów, tak aby całe rozwiązanie było w pełni zautomatyzowane.

> ELEMENTY RUNBOOK

Jak już wspomniano w pierwszej części cyklu, automatyzowanie zadań odbywa się przy wykorzystaniu obiektów, jakimi są tzw. elementy runbook. Są one tworzone w ramach danego konta usługi automatyzacji (Automation Accounts) i w zależności od potrzeb czy preferencji mogą mieć jeden z kilku typów, które odpowiednio definiują proces tworzenia automatyzowanego zadania. Mianowicie element runbook może być utworzony jako skrypt PowerShell, który daje dużą elastyczność, skrypt języka Python 2 lub uproszczony przepływ programowany za pomocą graficznego edytora.

W naszej testowej prezentacji skupimy się na elementach runbook wykorzystujących pierwszy wspomniany typ, czyli PowerShell. Proces tworzenia elementu runbook za pomocą witryny Azure Portal został przybliżony w pierwszej części cyklu. Zaraz po utworzeniu pustego obiektu zostajemy automatycznie przeniesieni do okna webowego edytora skryptów Windows PowerShell (rys. 1).

Jest ono podzielone na dwie zasadnicze części. Pierwszą z nich jest biblioteka zawierająca wykaz przydatnych do tworzenia skryptu narzędzi. Będą się do nich zaliczać Polecenia cmdlet (Cmdlets) pogrupowane według modułów, w których są one dostępne. Następnie dostępny będzie wykaz Elementów runbook (Runbooks), jakie zostały zdefiniowane na bieżącym koncie usługi Automation (Automation Accounts). Mogą być one pomocne w celu tworzenia zaawansowanych procesów automatyzacji, polegających na uruchamianiu innych elementów runbook, w ramach bieżącego skryptu. Ostatnią częścią widoczną w bibliotece webowego edytora skryptów jest pozycja Elementy zawartości (Assets), która jest podzielona na kilka dodatkowych kategorii. Są to częściowo przybliżone w poprzedniej części cyklu Zmienne (Variables), Połączenia (Connections), Poświadczenia (Credentials) oraz Certyfikaty (Certificates).

Druga część okna edytora to docelowa kanwa, w której będzie tworzony cały skrypt automatyzacji zadań przy użyciu języka Windows PowerShell. Jednakże nie musimy tworzyć od razu całego skryptu od początku do końca. Może on powstawać etapowo. Ważne tylko, by kod był zachowywany przyciskiem Zapisz (Save) na wypadek nieprzewidzianej utraty.

Obsługa parametrów w przypadku elementów runbook działa w taki sam sposób jak w każdym innym skrypcie Windows PowerShell. Jeżeli skrypt ma wymagać podawania przez użytkownika dodatkowych informacji na starcie, wystarczy na początku kodu umieścić stosowny kod zawierający deklarację poszczególnych parametrów.

Omawiana konsola edytora skryptów daje użytkownikowi możliwość w każdej chwili przetestowania bieżącego kodu i podejrzenia jego rezultatu poprzez wywołanie Okienka testowania (Test pane). Okno to pozwala na szybkie uruchomienie stworzonego kodu przy wykorzystaniu odizolowanego kontenera. Ponadto możliwe będzie podejrzenie zwróconej zawartości, a w przypadku gdy wystąpią jakiekolwiek problemy z wykonywaniem skryptu, użytkownik będzie mógł zobaczyć klasyczny komunikat błędu dotyczący newralgicznej części kodu.

W ramach ciekawostki można wspomnieć, że na koncie usługi automatyzacji dostępna jest również Galeria elementów Runbook (Runbooks gallery). Podobnie jak w przypadku Galerii modułów (Modules gallery) możemy w niej znaleźć wiele gotowych rozwiązań automatyzacji, przygotowanych przez innych użytkowników związanych ze społecznościami Microsoft.

> KONTROLA ŹRÓDŁA

Domyślnie webowy edytor skryptów nie pozwala na automatyczne wersjonowanie kodu źródłowego. Szczególnie uciążliwe może się to okazać w przypadku konieczności współdzielenia zadań z innymi członkami zespołu. Dlatego aby zapewnić taką funkcję, należy skorzystać z zewnętrznego repozytorium skryptów, na przykład GitHub czy Azure Repos.

Konfiguracja usług wersjonowania odbywa się z poziomu ustawień konta usługi automatyzacji (Automation Account), a konkretnie z zakładki Kontrola źródła (Source Control). W tym widoku możemy dodać nowe źródło przyciskiem Dodaj (Add). Zostanie uruchomiony dedykowany kreator, w którym definiujemy nazwę i typ źródła, np. Azure Repos (TFVC). Następnie wystarczy się uwierzytelnić i w zewnętrznej usłudze wskazać odpowiednie repozytorium (rys. 2).

Dodatkowo możemy włączyć automatyczną synchronizację oraz publikowanie elementów runbook. Przy czym należy pamiętać, że wersjonowanie kodu będzie się znajdować po stronie zewnętrznej usługi, dlatego każdorazowa zmiana kodu w zewnętrznym źródle będzie przy najbliższej synchronizacji zastępować kopię elementu runbook na koncie usługi Automation. Sporządzenie w repozytorium nowego pliku ze skryptem Windows PowerShell podczas kolejnej synchronizacji utworzy adekwatny element runbook w ramach wskazanego konta usługi automatyzacji.

Kontrola źródła może być również skonfigurowana za pomocą modułu AzureRM dostępnego dla konsoli Windows PowerShell. W tym celu wystarczy posłużyć się stosownym poleceniem wraz ze wskazaniem wymaganych parametrów repozytorium:

 

 

Podgląd stanu synchronizacji jest dostępny w tym samym widoku, który był wykorzystywany do konfiguracji usługi kontroli źródła. Niemniej jednak musimy w nim wybierać zakładkę Zadania synchronizacji (Sync Jobs), gdzie będzie się znajdować lista wszystkich zadań wraz z możliwością podglądu ich szczegółów.

 

[...]

 

Autor ma wieloletnie doświadczenie w administracji oraz implementowaniu nowych technologii w infrastrukturze serwerowej. Pasjonat technologii Microsoft. Posiada tytuł MVP Cloud and Datacenter Management. Autor webcastów, książek oraz publikacji w czasopismach i serwisach branżowych.

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"