Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


26.10.2020

Nowa wersja nVision

Można już pobierać nową wersję nVision
26.10.2020

Monitorowanie infrastruktury

Vertiv Environet Alert
23.10.2020

Telefonia w chmurze

NFON Cloudya
23.10.2020

Nowości w EDR

Bitdefender GravityZone
23.10.2020

Wykrywanie anomalii

Flowmon ADS11
23.10.2020

Mobilny monitor

AOC 16T2
22.10.2020

HP Pavilion

HP zaprezentowało nowe laptopy z linii Pavilion.
22.10.2020

Inteligentny monitoring

WD Purple SC QD101
22.10.2020

Przełącznik 2,5GbE

QNAP QSW-1105-5T

Instalacja Citrix XenServer – podstawy, architektura

Data publikacji: 26-06-2017 Autor: Jarosław Sobel
RYS. 1. PRZYKŁAD SIECI W...

W poprzednim artykule poświęconym Citrix XenServer zapoznaliśmy się z możliwościami tego środowiska oraz zainstalowaliśmy system hosta. Pora na tworzenie maszyn wirtualnych i zarządzanie zasobami.

Wszystkie czynności związane z tworzeniem i zarządzaniem maszynami wirtualnymi prowadzić będziemy z poziomu konsoli XenCenter. Instalowanym systemem będzie Windows 10.

Jeśli wszystkie operacje związane z dodaniem hosta XenServer do konsoli zostały wykonane poprawnie, to w menu na belce powinniśmy zobaczyć opcję New VM. Uruchamia ona kreator tworzenia i konfigurowania nowej maszyny. W związku z tym, że aktualnie w środowisku posiadamy tylko jeden host XenServer, to nasza maszyna wirtualna zostanie utworzona z wykorzystaniem jego zasobów – m.in. w lokalnej przestrzeni dyskowej (tzw. Storage Repository).

Zanim jednak przejdziemy do tego kroku, musimy zdecydować o sposobie instalacji systemu operacyjnego. Możemy przeprowadzić ją na dwa sposoby: wybierając instalację sieciową lub podłączając obraz ISO. W naszym przypadku wybierzemy opcję drugą. W związku z tym musimy przygotować zewnętrzny zasób plikowy (SMB lub NFS), na którym znajdować się będzie obraz instalacyjny. Administrator XenServera musi mieć dostęp do tego zasobu. W konsoli XenCenter wybieramy hosta, a następnie klikamy na przycisk New Storage. W zależności od rodzaju posiadanego zasobu plikowego wybieramy odpowiednią opcję dla ISO library, a następnie wprowadzamy nazwę, opis i ścieżkę sieciową (dla SMB możemy dodatkowo zdefiniować użytkownika i hasło, który będzie posiadał odpowiednie uprawnienia). Jeśli zasób zostanie poprawnie podłączony, będzie on widoczny jako nowe repozytorium dyskowe w konsoli.

Następnie wracamy do tworzenia nowej maszyny wirtualnej poprzez uruchomienie kreatora i skonfigurowanie odpowiednich parametrów:

1. wybór szablonu, z którego utworzona zostanie nowa maszyna wirtualna – do wyboru mamy systemy firmy Microsoft oraz najbardziej popularne dystrybucje Linuksa. Szablon maszyny definiuje zarówno sugerowane parametry sprzętowe (ilość procesorów i wielkość pamięci RAM), jak i konfiguruje BIOS nowej maszyny;
2. zdefiniowanie nazwy oraz opisu – nazwa służy głównie do prezentacji i identyfikacji w konsoli. Sam XenServer posługuje się identyfikatorami UUID do rozróżniania poszczególnych obiektów w środowisku (VM, dyski, karty sieciowe, sieci i same hosty XenServer);
3. wybór obrazu ISO, z którego zainstalowany zostanie system operacyjny – możliwe jest wskazanie obrazu ISO znajdującego się na wcześniej zdefiniowanym zasobie. Niestety, podobnie jak w środowisku Hyper-V, również tutaj nie ma możliwości bezpośredniego podłączenia obrazu ISO w oknie konsoli danej maszyny wirtualnej.

W przypadku tworzenia maszyny w ramach puli hostów możliwe byłoby wskazanie konkretnej maszyny fizycznej. W naszym przypadku przechodzimy do kolejnego okna i ustawiamy następujące parametry:

1. Alokacja zasobów fizycznych

a. CPU i RAM – dla wcześniej wybranego szablonu systemu operacyjnego kreator wyświetli domyślne wartości wirtualnych procesorów oraz pamięci. Możemy je dowolnie zmieniać zarówno na etapie tworzenia maszyny, jak i już po jej stworzeniu;
b. jeśli nasz host fizyczny wyposażony jest w odpowiednią kartę graficzną, w tym kroku będziemy ją mogli „podłączyć” do VM. Użycie dedykowanego procesora graficznego może mieć znaczący wpływ na poprawę wydajności pracy w aplikacjach, które wykorzystują sprzętowe renderowanie grafiki (np. aplikacje CAD/CAM lub oprogramowanie medyczne). Włączenie tej funkcji wymaga posiadania przez nas licencji Enterprise;
c. przestrzeń dyskowa – domyślnie kreator zaproponuje utworzenie wirtualnego dysku (VDI) w lokalnym repozytorium (na hoście fizycznym). Sugerowana wielkość przestrzeni będzie zależała od wybranego szablonu;
d. wybór i konfiguracja sieci – w zależności od wybranego typu szablonu kreator zaproponuje nam utworzenie co najmniej jednej karty sieciowej, a następnie podłączy je do kolejnych wirtualnych przełączników. Mamy oczywiście możliwość zmiany liczby kart sieciowych, podłączonych sieci, MAC adresów oraz zarządzania priorytetami pakietów (QoS).

Ostatnim krokiem jest weryfikacja skonfigurowanych opcji, po której kreator rozpocznie tworzenie maszyny wirtualnej. Jeśli wszystko przebiegło poprawnie, zostanie ona uruchomiona i rozpocznie się proces instalacji systemu operacyjnego (jeśli obraz ISO nie był wcześniej skonfigurowany do instalacji automatycznej, wówczas samą instalację musimy przeprowadzić samodzielnie).

Po zakończeniu instalacji OS-u system zaproponuje instalację tzw. XenSer­ver Tools. Jest to zestaw bibliotek i narzędzi integrujących maszynę wirtualną z hostem. Możliwe jest oczywiście działanie systemu bez tego pakietu, jednak jego wydajność może być obniżona, a część funkcji niedostępna (np.: migracja na żywo pomiędzy hostami fizycznymi lub też dynamiczne zarządzanie pamięcią maszyn wirtualnych).

XenServer Tools dostarczane są w postaci obrazu ISO, który jest automatycznie podłączany do maszyny wirtualnej przed rozpoczęciem instalacji. Jeśli nie mamy innych wymagań, instalację narzędzi przeprowadzamy z domyślnymi ustawieniami.

> Zarządzanie zasobami

Pule (resource pool)

Pula zasobów w środowisku XenServer to nic innego jak instalacja składająca się co najmniej z dwóch hostów, współdzieląca zasoby w celu łatwiejszego zarządzania i wykorzystania. Po dołączeniu hosta do puli nie traktujemy go już jako odrębnego bytu, tylko jako fragment większej całości. Pula może się składać maksymalnie z 16 hostów fizycznych działających na kompatybilnym sprzęcie z taką samą wersją XenServera, włączając w to wersje patchy (oczywiście, w przypadku upgrade’u lub migracji wersje na poszczególnych hostach mogą się czasowo od siebie różnić).

W ramach puli zawsze jeden z hostów musi pełnić rolę nadrzędnego (tzw. pool master). Służy on jako pojedynczy punkt kontaktu pomiędzy poszczególnymi serwerami. Każdy z hostów musi posiadać komplet informacji służących do przejęcia roli mastera w przypadku awarii.

[...]

Autor jest specjalistą zajmującym się projektowaniem, implementacją i administracją rozwiązań wirtualizacyjnych. Posiada certyfikacje firm: Citrix, VMware, Microsoft, NetApp i RedHat. Prelegent oraz autor bloga poświęconego technologii Citrix i wirtualizacji.

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"