Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


17.09.2019

PLNOG23 czyli sieci 5G,...

Największa polska konferencja telekomunikacyjna powraca do Krakowa! Wśród nowości ścieżka...
05.09.2019

Cloudya – nowa usługa NFON

Po ponad dekadzie ciągłego rozwoju technologii Cloudya, swobodna i niczym nie ograniczona...
02.09.2019

Na dużą skalę

Kaspersky Hybrid Cloud Security
02.09.2019

Bezpieczny brzeg sieci

Fortinet Secure SD-Branch
02.09.2019

Nowoczesne centra danych

AMD EPYC
30.08.2019

Dostęp do AI i ML

VMware Cloud Foundation
30.08.2019

Lekkość i moc

Toshiba Portégé A30-E
30.08.2019

Bez przestojów

APC Easy UPS On-Line
29.08.2019

Duże moce

Lenovo ThinkSystem SR635 i SR655

Kontenery dla każdego

Data publikacji: 18-04-2019 Autor: Mariusz Ferdyn
Rys. 1. MobyLinuxVM – to w...

Kontenery początkowo były osiągalne wyłącznie dla systemów Linux, ale od czasu konferencji Microsoft Build 2016 użytkownicy Windows 10 oraz Windows Server 2016 mogą korzystać z kontenerów zarówno linuksowych, jak i natywnych windowsowych. W tym artykule postaramy się wyjaśnić, jak zacząć używać kontenerów, nie będąc programistą.

 

Idea uruchamiania aplikacji w kontenerach została szybko przyjęta przez programistów. Najpierw, jak to zwykle bywa, przez młodsze pokolenie w różnego rodzaju start-upach, a później przez pozostałe grono. Aby wyjaśnić sukces konteneryzacji, można uprościć, że programista nie martwi się o środowisko, na jakim będzie działać oprogramowanie. Nie musi informować, jakiego systemu operacyjnego wymaga aplikacja, nawet może nie informować administratora, jaki serwer WWW wraz z PHP w określonej wersji z bibliotekami w danej wersji będzie potrzebny. Po prostu definiuje, że aplikacja będzie działać w kontenerze z konkretnego źródła.

Jak już wspomniano, kontenery były najpierw dostępne dla systemów Linux i dlatego programiści pracujący na tych systemach najszybciej przyjęli ideę umieszczania tworzonych aplikacji w kontenerach, a następnie projektowali system tak, aby składał się z kilku lub kilkunastu powiązanych ze sobą aplikacji umieszczonych w oddzielnych kontenerach (tzw. mikroserwisach). Budowa aplikacji według tej idei daje nam niezwykłą łatwość skalowalności aplikacji. Po prostu jeden komponent da się uruchomić kilkukrotnie w celu rozłożenia obciążenia.

> CZYM SĄ KONTENER I DOCKER

Kontener zawiera wydzieloną obsługę sieci, biblioteki i binaria wybranego systemu operacyjnego, aby w ten sposób zapewnić izolację uruchomionej aplikacji wewnątrz kontenera od komputera, na którym został uruchomiony. Na jednym komputerze może być uruchomionych kilka lub kilkanaście kontenerów (aplikacji w kontenerach) i każda z nich jest odizolowana od siebie, ale korzysta z tego samego jądra systemu, który musi wspierać konteneryzację. Konteneryzację możemy zatem porównać do wirtualizacji, choć są to kompletnie inne usługi. W przypadku konteneryzacji system operacyjny (biblioteki i binaria) musi być przygotowany, aby działał jako kontener, samo zaś jądro musi wspierać konteneryzację. Uruchomione programy w kontenerach widoczne są jako procesy i wątki w systemie operacyjnym komputera, na którym działają, i zajmują tylko tyle pamięci, ile same wymagają. Nie ma narzutu dla pamięci operacyjnej jak w przypadku wirtualizacji. Samo uruchamianie w praktyce ogranicza się do uruchomienia wątków/procesów programu, a nie całego systemu operacyjnego, tak jak ma to miejsce w klasycznej wirtualizacji, i jest nieporównywalnie szybsze.

Firma Docker stworzyła między innymi narzędzie służące do zarządzania kontenerami, dostarcza również repozytorium obrazów dockerowych z gotowymi do wykorzystania programami.

> URUCHOMIENIE KONTENERÓW

Jeżeli pracujemy pod Linuksem, pierwszy kontener możemy uruchomić, wydając dwa polecenia (na przykładzie Ubuntu): apt-get install docker.io – instaluje Dockera i niezbędne narzędzia do uruchamiania kontenerów (np. obsługę NAT w sieci) – oraz docker run -it centos. Jeżeli nie ma ściągniętego obrazu, CentOS instaluje go i uruchamia kontener centos, do którego jesteśmy podłączeni interaktywnie (-i) wraz z emulacją konsoli (-t). W ten sposób na CentOS możemy wydawać takie polecenia jak:

 

  • cat /proc/net/fib_trie – akurat nie mamy narzędzia IP, więc w ten sposób wyświetlamy adres IP,
  • yum install iproute – instalujemy między innymi narzędzie IP,
  • ip addr – wyświetlamy adres IP kontenera,
  • exit – wyjście z kontenera.


Wraz z wydaniem polecenia exit wszystkie procesy związane z kontenerem i ów kontener przestają działać, aczkolwiek możemy jeszcze podejrzeć wszystkie kontenery, które były uruchomione, używając komendy docker ps -a.

Wykonajmy te same czynności na Windowsie 10. Jeśli mamy wersję minimum 1709 (a najlepiej 1809), będziemy mogli uruchamiać kontenery linuksowe w Windowsie w dwóch trybach i jednocześnie z kontenerami windowsowymi. Pierwszy krok to zainstalowanie Dockera – najlepiej z oficjalnej strony: docker.com/products/docker-desktop. Docker instaluje się jako serwis i przy zegarku możemy zobaczyć jego status, gdzie po raz pierwszy wyświetlą się informacje (przy założeniu, że nie mamy zainstalowanego ani Hyper-V, ani komponentów związanych z kontenerami).

 

[...]

 

Początkowo współpracownik periodyków „Bajtek” i „Commodore & Amiga”. Od 2000 roku specjalizuje się w technologiach Microsoftu. Pełnił funkcję Technical Learning Guide podczas największych konferencji Microsoft TechEd i Ignite w USA. Obecnie ekspert w dziedzinie rozwiązań chmur prywatnych i publicznych, w szczególności Microsoft Azure. 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"