Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


20.02.2020

Serwery Enterprise

OVHCloud stawia na Ryzeny
20.02.2020

Monitory dla biznesu

Newline IP
20.02.2020

Przemysłowe SSD

Dyski Transcend M.2 NVMe
23.01.2020

Google Project Zero

Inicjatywa Google Project Zero
23.01.2020

Ochrona tylko w chmurze

Kaspersky Security Cloud Free
23.01.2020

Eksport SI pod lupą

Export Control Reform Act
23.01.2020

Orkiestracja na medal

Bug bounty dla Kubernetes
23.01.2020

Długie pożegnanie

Chrome na Windows 7
23.01.2020

Dell XPS 13

Dell zaprezentował najnowszą odsłonę laptopa będącego jednym z najczęstszych wyborów...

Kontenery dla każdego

Data publikacji: 18-04-2019 Autor: Mariusz Ferdyn
Rys. 1. MobyLinuxVM – to w...

Kontenery początkowo były osiągalne wyłącznie dla systemów Linux, ale od czasu konferencji Microsoft Build 2016 użytkownicy Windows 10 oraz Windows Server 2016 mogą korzystać z kontenerów zarówno linuksowych, jak i natywnych windowsowych. W tym artykule postaramy się wyjaśnić, jak zacząć używać kontenerów, nie będąc programistą.

 

Idea uruchamiania aplikacji w kontenerach została szybko przyjęta przez programistów. Najpierw, jak to zwykle bywa, przez młodsze pokolenie w różnego rodzaju start-upach, a później przez pozostałe grono. Aby wyjaśnić sukces konteneryzacji, można uprościć, że programista nie martwi się o środowisko, na jakim będzie działać oprogramowanie. Nie musi informować, jakiego systemu operacyjnego wymaga aplikacja, nawet może nie informować administratora, jaki serwer WWW wraz z PHP w określonej wersji z bibliotekami w danej wersji będzie potrzebny. Po prostu definiuje, że aplikacja będzie działać w kontenerze z konkretnego źródła.

Jak już wspomniano, kontenery były najpierw dostępne dla systemów Linux i dlatego programiści pracujący na tych systemach najszybciej przyjęli ideę umieszczania tworzonych aplikacji w kontenerach, a następnie projektowali system tak, aby składał się z kilku lub kilkunastu powiązanych ze sobą aplikacji umieszczonych w oddzielnych kontenerach (tzw. mikroserwisach). Budowa aplikacji według tej idei daje nam niezwykłą łatwość skalowalności aplikacji. Po prostu jeden komponent da się uruchomić kilkukrotnie w celu rozłożenia obciążenia.

> CZYM SĄ KONTENER I DOCKER

Kontener zawiera wydzieloną obsługę sieci, biblioteki i binaria wybranego systemu operacyjnego, aby w ten sposób zapewnić izolację uruchomionej aplikacji wewnątrz kontenera od komputera, na którym został uruchomiony. Na jednym komputerze może być uruchomionych kilka lub kilkanaście kontenerów (aplikacji w kontenerach) i każda z nich jest odizolowana od siebie, ale korzysta z tego samego jądra systemu, który musi wspierać konteneryzację. Konteneryzację możemy zatem porównać do wirtualizacji, choć są to kompletnie inne usługi. W przypadku konteneryzacji system operacyjny (biblioteki i binaria) musi być przygotowany, aby działał jako kontener, samo zaś jądro musi wspierać konteneryzację. Uruchomione programy w kontenerach widoczne są jako procesy i wątki w systemie operacyjnym komputera, na którym działają, i zajmują tylko tyle pamięci, ile same wymagają. Nie ma narzutu dla pamięci operacyjnej jak w przypadku wirtualizacji. Samo uruchamianie w praktyce ogranicza się do uruchomienia wątków/procesów programu, a nie całego systemu operacyjnego, tak jak ma to miejsce w klasycznej wirtualizacji, i jest nieporównywalnie szybsze.

Firma Docker stworzyła między innymi narzędzie służące do zarządzania kontenerami, dostarcza również repozytorium obrazów dockerowych z gotowymi do wykorzystania programami.

> URUCHOMIENIE KONTENERÓW

Jeżeli pracujemy pod Linuksem, pierwszy kontener możemy uruchomić, wydając dwa polecenia (na przykładzie Ubuntu): apt-get install docker.io – instaluje Dockera i niezbędne narzędzia do uruchamiania kontenerów (np. obsługę NAT w sieci) – oraz docker run -it centos. Jeżeli nie ma ściągniętego obrazu, CentOS instaluje go i uruchamia kontener centos, do którego jesteśmy podłączeni interaktywnie (-i) wraz z emulacją konsoli (-t). W ten sposób na CentOS możemy wydawać takie polecenia jak:

 

  • cat /proc/net/fib_trie – akurat nie mamy narzędzia IP, więc w ten sposób wyświetlamy adres IP,
  • yum install iproute – instalujemy między innymi narzędzie IP,
  • ip addr – wyświetlamy adres IP kontenera,
  • exit – wyjście z kontenera.


Wraz z wydaniem polecenia exit wszystkie procesy związane z kontenerem i ów kontener przestają działać, aczkolwiek możemy jeszcze podejrzeć wszystkie kontenery, które były uruchomione, używając komendy docker ps -a.

Wykonajmy te same czynności na Windowsie 10. Jeśli mamy wersję minimum 1709 (a najlepiej 1809), będziemy mogli uruchamiać kontenery linuksowe w Windowsie w dwóch trybach i jednocześnie z kontenerami windowsowymi. Pierwszy krok to zainstalowanie Dockera – najlepiej z oficjalnej strony: docker.com/products/docker-desktop. Docker instaluje się jako serwis i przy zegarku możemy zobaczyć jego status, gdzie po raz pierwszy wyświetlą się informacje (przy założeniu, że nie mamy zainstalowanego ani Hyper-V, ani komponentów związanych z kontenerami).

 

[...]

 

Początkowo współpracownik periodyków „Bajtek” i „Commodore & Amiga”. Od 2000 roku specjalizuje się w technologiach Microsoftu. Pełnił funkcję Technical Learning Guide podczas największych konferencji Microsoft TechEd i Ignite w USA. Obecnie ekspert w dziedzinie rozwiązań chmur prywatnych i publicznych, w szczególności Microsoft Azure. 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"