Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


08.07.2019

Narzędzie EDR

ESET Enterprise Inspector
08.07.2019

Usuwanie skutków awarii

Veeam Availability Orchestrator v2
08.07.2019

Indywidualna konfiguracja

baramundi Management Suite 2019
05.07.2019

Technologia Ceph

SUSE Enterprise Storage 6
05.07.2019

Szybkie i bezpieczne...

Konica Minolta bizhub i-Series
05.07.2019

Edge computing

Atos BullSequana Edge
04.07.2019

Terabitowa ochrona

Check Point 16000 i 26000
04.07.2019

Obsługa wideokonferencji

Poly G7500
04.07.2019

Laptop biznesowy

Fujitsu LIFEBOOK U939X

NFS – zarządzanie pamięcią masową w Linuksie

Data publikacji: 04-07-2019 Autor: Konrad Kubecki

NFS to protokół do współdzielenia przestrzeni dyskowej pomiędzy serwerami linuksowymi. Znajduje zastosowanie tam, gdzie wiele serwerów potrzebuje dostępu do wspólnego repozytorium plików. Może zatem stanowić ważny element środowisk aplikacyjnych wykorzystujących takie mechanizmy jak load balancing oraz failover. Jest także stosowany przy wirtualizacji serwerów – dostarcza hostom wspólną przestrzeń dyskową do składowania maszyn wirtualnych.

 

Protokół NFS jest implementowany m.in. w dedykowanych serwerach NAS. Urządzenia te są w rzeczywistości serwerami wyposażonymi w dyski oferujące dużą pojemność oraz szereg funkcji związanych z udostępnianiem, zabezpieczaniem zawartości i zarządzaniem tą przestrzenią. Producenci tego typu serwerów posiadają w ofercie zarówno niedrogie modele przeznaczone dla małych i średnich firm, jak i rackowe serwery NAS wyposażone w dużą moc obliczeniową oraz szybkie i pojemne dyski SSD. Modele budżetowe mają mniejszą funkcjonalność niż urządzenia klasy enterprise, lecz dopasowane do zastosowań oraz skali środowisk są dobrym uzupełnieniem infrastruktury. Niezależnie od kategorii, ceny, producenta czy oferowanej mocy obliczeniowej i przestrzeni dyskowej serwery NAS oferują takie funkcje, mechanizmy i usługi jak:

 

  • obsługa protokołów NFS, Samba/cifs, AFP, FTP, WebDAV, iSCSI;
  • system operacyjny z interfejsem graficznym i dostępem administracyjnym poprzez przeglądarkę;
  • obsługa systemu plików btrfs;
  • tworzenie migawek oraz kopii zapasowych;
  • szyfrowanie danych;
  • ochrona antywirusowa;
  • zestawienia danych i wykresy do analizy utylizacji i wydajności urządzenia.


Profesjonalne serwery NAS posiadają także możliwość rozbudowy przestrzeni dyskowej poprzez podłączanie kolejnych modułów z dyskami. Alternatywą dla inwestycji w tego typu serwer lub macierz, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw, może być budowa własnego serwera NFS. Może on dostarczyć przestrzeni dyskowej na potrzeby wirtualizacji serwerów, backup oraz pozwoli na współdzielenie tej przestrzeni pomiędzy serwerami.

> WŁASNY SERWER NFS

Do budowy własnego urządzenia może posłużyć niedrogi serwer typu tower lub rack, wyposażony w kilka dysków fizycznych HDD o dużej pojemności lub pamięci SSD o mniejszej pojemności, ale oferujących znacznie lepszą wydajność. Niezbędne oraz oczywiste jest skonfigurowanie wybranych dysków w ramach macierzy RAID. Najczęściej spotykane poziomy RAID przy takich zastosowaniach to RAID 3, 5 i 10. Zapewniają one ochronę danych przed uszkodzeniami dysków oraz zwiększają wydajność poprzez zastosowanie jednoczesnego odczytu i zapisu na wielu noś­nikach równolegle.

Dyski logiczne utworzone w ramach lokalnej macierzy RAID i udostępniane klientom nie powinny być dyskami, na których zainstalowany jest system operacyjny. Na potrzeby systemu można przeznaczyć osobne dwa dyski fizyczne połączone poprzez RAID 1 lub cztery dyski zorganizowane w RAID 10. Katalogi współdzielone powinny widnieć w systemie jako dodatkowe partycje posiadające własne punkty montowania. Jest to ważne choćby z tego względu, że umieszczenie systemu operacyjnego na innych dyskach niż dane chroni serwer przed destabilizacją ze względu na nagły przyrost danych w katalogach NFS i tym samym całkowite zapełnienie partycji. Warto także pomyśleć o wykorzystaniu więcej niż jednej karty sieciowej do podłączenia serwera do sieci firmowej. Dwie karty skonfigurowane w team zapewnią przede wszystkim dostępność zasobów wystawianych z wykorzystaniem protokołu NFS w przypadku awarii jednej z nich.

Systemem operacyjnym, który dobrze się sprawdzi, odgrywając rolę serwera NFS, może być niemal każda serwerowa darmowa dystrybucja Linuksa – CentOS, Debian, Ubuntu, OpenSuse i wiele innych. Interfejs graficzny Gnome, KDE, LXD lub jakikolwiek inny jest zbyteczny, tak samo jak dodatkowe oprogramowanie i usługi typowe dla Linuksa. Minimalna dystrybucja plus usługi SSH i NFS to racjonalne minimum, które może być punktem wyjścia do optymalnej konfiguracji.

Jak widać, serwer NFS nie jest przesadnie rozbudowany oraz nie posiada wielu dużych plików konfiguracyjnych, którym trzeba poświęcać szczególną uwagę. Oznacza to, że takie edytory tekstowe jak vi, vim, ee, nano w zupełności wystarczają do sprawnego zarządzania konfiguracją. Wydajność można także analizować za pomocą narzędzi konsolowych oraz lekkich narzędzi webowych.

> INSTALACJA SERWERA

Przykładowa konfiguracja serwera oraz klienta protokołu NFS, przedstawiona w dalszej części artykułu, bazuje na dystrybucji CentOS 7. Do utworzenia środowiska przydadzą się dwie niewielkie maszyny wirtualne, które w zupełności wystarczą do uruchomienia serwera, udostępnienia katalogów, zamontowania ich w systemie klienta i przeprowadzenia testów.

 

Do obsługi NFS wymagana jest obecność w systemie pakietu nfs-utils, w skład którego wchodzą programy, bez których trudno wyobrazić sobie korzystanie ze współdzielonych za pomocą tego protokołu zasobów. Są to m.in.:
 

  • usługa serwera NFS;
  • program exportfs służący do zarządzania tablicą katalogów udostępnianych poprzez NFS;
  • program showmount do wyświetlania listy współdzielonych zasobów na odpytywanym serwerze NFS;
  • programy diagnostyczne mountstats, nfsstat, nfsiostat dostarczające informacji o ustawieniach oraz wydajności usługi;
  • pliki z ustawieniami domyślnymi /etc/nfs.conf oraz /etc/nfsmount.conf;
  • katalog /etc/exports.d przeznaczony do uporządkowania konfiguracji, jeśli serwer udostępnia wiele katalogów z różnymi parametrami.

 

Obecność pakietu można zweryfikować poleceniem:

 

Jeżeli nie został on dotychczas zainstalowany, można przeprowadzić instalację, używając polecenia:

 

> PRZYKŁADY UDOSTĘPNIANIA ZASOBÓW

Do konfiguracji katalogów udostępnionych protokołem NFS wykorzystywany jest plik /etc/exports. To w nim powinny znaleźć się ścieżki do współdzielonych katalogów, lista dopuszczonych klientów oraz parametry dodatkowe. W systemie operacyjnym znajdziemy także katalog /etc/exports.d, w którym można tworzyć kolejne pliki zawierające konfiguracje analogiczne do tych z pliku /etc/exports.

 

[...]

 

Specjalista ds. utrzymania infrastruktury i operacji. Zajmuje się problematyką budowy i utrzymania centrów przetwarzania danych oraz zarządzania nimi i koordynowaniem zmian dotyczących krytycznej infrastruktury IT. 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"