Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


19.02.2018

Router 802.11ax

ASUS RT-AX88U
15.02.2018

Druk cyfrowy A3

Accurio Print C759
12.02.2018

Procesory z GPU

Intel Core z Radeon RX Vega M
08.02.2018

Widoczność i kontrola...

Cisco Security Connector
05.02.2018

Firmowa sieć w zasięgu ręki

NETGEAR Insight 4.0 Premium
01.02.2018

Nowe funkcje dla NAS

QNAP QTS 4.3.4
26.01.2018

Serwery dla AI

IBM Power9
23.01.2018

Infrastruktura konwergentna

NFLEX firm Fujitsu i NetApp
19.01.2018

Wysoka gęstość

D-Link DGS-3630

Nowości w DSC

Data publikacji: 28-08-2015 Autor: Bartosz Bielawski

PowerShell Desired State Configuration (DSC) to wciąż jeszcze nowe rozwiązanie dostępne od premiery Windows Server 2012 R2 i PowerShell w wersji czwartej. Wersja piąta, której ostatnie wydanie „preview” opublikowano pod koniec kwietnia br., wprowadza w tej technologii wiele interesujących i przydatnych zmian.

Zanim przyjrzymy się nowościom, przypomnijmy w telegraficznym skrócie, czym jest PowerShell DSC i jak działa. PowerShell DSC to platforma, która umożliwia zarządzanie stanem systemu, wykorzystując przy tym standardy, takie jak: MOF (Managed Object Format), CIM (Common Information Model) czy WS-MAN (Web Services Management) – wszystkie zdefiniowane przez DMTF (Distributed Management Task Force). Oprócz tego jednak, że otrzymujemy platformę, zyskujemy też narzędzia, dzięki którym możemy konfigurować systemy z gwarancją utrzymywania narzuconego im stanu. Możemy zarówno wysyłać konfigurację do poszczególnych końcówek (w trybie Push), jak i wymuszać ich regularne pobieranie z centralnego serwera (tryb Pull). Serwer ten może być zwykłym udziałem SMB, ale mamy również możliwość skorzystania z odpowiedniej roli dostępnej na serwerze 2012 R2 i do pobierania konfiguracji za pomocą protokołu REST.

Konfigurację definiować możemy za pomocą PowerShella. Dzięki niemu tworzymy również zasoby, które są odpowiedzialne za doprowadzenie systemu do pożądanego stanu, sprawdzenie, jaki jest aktualny stan systemu i czy pokrywa się on ze stanem wymaganym. Konfiguracja jest deklaracją i jest na ogół bardzo zwięzła. Zasób jest rozbudowany i zawiera wszelką logikę związaną ze zmianą stanów, wraz z obsługą potencjalnych błędów. Tworząc konfigurację, korzystamy ze słowa kluczowego configuration. Uruchamiając takie polecenie, tworzymy dokumenty MOF, które następnie muszą być dostarczone do końcówki, a ta, korzystając z otrzymanego dokumentu, wprowadzi odpowiednie zmiany. Każda konfiguracja ma wspólny parametr ConfigurationData, dzięki któremu możemy tworzyć dynamiczne konfiguracje bez konieczności dodawania parametrów. Jeśli jednak zdecydujemy się na użycie parametrów, wówczas możemy przy ich tworzeniu korzystać z całego bogactwa dostępnego w PowerShellu: walidacji, ograniczenia typu czy ustawiania parametru jako wymagany. Gdybyśmy dla przykładu zechcieli, by serwis BITS na zdalnym systemie był uruchomiony, wystarczy, że prześlemy do niego następującą konfigurację:

configuration Serwis {
node localhost {
Service Bits {
Name = 'BITS'
}
}
}

Zasób domyślnie ustawia stan serwisu (State) na uruchomiony (Running), wystarczy więc, że w naszej konfiguracji podamy nazwę serwisu, który ma być uruchomiony. Zasoby to de facto moduły w PowerShellu, w ramach których każda z czynności opisana jest konkretną funkcją. 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2013 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"