Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


07.08.2019

Kurzinformation it-sa, 8-10...

It-sa is one of the leading international trade fairs for IT security. With around 700...
08.07.2019

Narzędzie EDR

ESET Enterprise Inspector
08.07.2019

Usuwanie skutków awarii

Veeam Availability Orchestrator v2
08.07.2019

Indywidualna konfiguracja

baramundi Management Suite 2019
05.07.2019

Technologia Ceph

SUSE Enterprise Storage 6
05.07.2019

Szybkie i bezpieczne...

Konica Minolta bizhub i-Series
05.07.2019

Edge computing

Atos BullSequana Edge
04.07.2019

Terabitowa ochrona

Check Point 16000 i 26000
04.07.2019

Obsługa wideokonferencji

Poly G7500

KVM w praktyce

Data publikacji: 23-05-2019 Autor: Konrad Kubecki
Virtual Machine Manager jest...

W poprzednim artykule o wirtualizacji KVM przedstawiliśmy ogólną charakterystykę tego oprogramowania. Skupiliśmy się na jego możliwościach, zastosowaniach oraz narzędziach przeznaczonych do obsługi maszyn wirtualnych. Niniejszy artykuł jest kontynuacją rozpoczętych wątków – to przegląd możliwości poleceń służących do tworzenia i obsługi maszyn wirtualnych.

 

Korzystanie z wirtualizacji wymaga wsparcia technologii wirtualizacji przez procesor. Jest ona powszechna w procesorach serwerowych. Współczesne jednostki obliczeniowe przeznaczone do stacji roboczych oraz komputerów przenośnych – w większości przypadków – mają wsparcie dla wirtualizacji.

> INSTALACJA KVM

Procesory wyprodukowane przez firmę Intel muszą być wyposażone w technologię Intel VT. W przypadku procesorów AMD jest to AMD-V. Bez jej obecności nie będzie możliwe uruchomienie maszyny wirtualnej, mimo że da się zainstalować KVM i nawet wykreować maszynę. W Linuksie wsparcie dla wirtualizacji przez procesor Intel można sprawdzić poleceniem cat /proc/cpuinfo | grep vmx. Obecność parametru vmx oznacza, że procesor pozwala na korzystanie z KVM. Analogiczna weryfikacja na stacji wyposażonej w produkt AMD to polecenie cat /proc/cpuinf | grep svm.

Obecność Intel VT lub AMD-V można potwierdzić jeszcze przed instalacją systemu operacyjnego. Taka informacja powinna znajdować się na stronie pomocy technicznej producenta. Specyfikacja wybranego modelu procesora powinna zawierać adnotację o obecności lub braku wspomnianej technologii.

Jako środowisko testowe posłuży nam dowolny komputer stacjonarny lub przenośny z procesorem spełniającym opisany wyżej warunek. Przyjęty system operacyjny to CentOS 7, mający graficzne środowisko Gnome. Okienka nie są składnikiem wymaganym, w środowiskach produkcyjnych byłyby wręcz niepotrzebne. Przydadzą się natomiast w kontekście graficznych narzędzi, które wspomagają pracę z lokalnym oraz zdalnym serwerem KVM.

Instalacja KVM w systemie CentOS 7 może odbyć się na kilka sposobów. Jednym z nich jest zainstalowanie pojedynczym poleceniem wszystkich podstawowych, niezbędnych pakietów: yum groupinstall "Virtualization Host". Efektem będzie wdrożenie m.in. pakietów: libvirt, libguestfs, mailcap oraz perl. Nie zostanie natomiast zainstalowany graficzny menedżer Virtual Machine Manager. W środowiskach testowych, w których system gospodarza ma okienka takie jak Gnome lub KDE, obecność KVM może być przydatna. Dlatego alternatywą jest podanie własnej listy pakietów:

 

 

Zainstalowane zostaną m.in.: KVM, program służący do tworzenia maszyn wirtualnych virt-install, program do bieżącej obsługi i rekonfiguracji maszyn virsh (jako składnik pakietu libvirt-client), łączący funkcje virt-install i virsh graficzny Virtual Machine Manager, a także służący do zerowania konfiguracji systemu operacyjnego sklonowanej maszyny wirtualnej virt-sysprep (jako składnik libguestfs-tools).

 

Na koniec pozostaje oznaczenie do automatycznego startu podczas uruchamiania systemu operacyjnego gospodarza oraz uruchomienie KVM:

 

 

> VIRSH

Do podstawowych operacji na maszynach wirtualnych służy polecenie virsh. Poniżej przedstawiono przykłady zastosowań tego programu w codziennej pracy.

Jeśli usługa KVM jest podniesiona, to lokalna obsługa wymaga już tylko okna konsoli shell. Wyświetlenie wszystkich maszyn wirtualnych wraz z ich stanem realizuje polecenie virsh list --all. Efekt będzie przedstawiał się podobnie do poniższego:

 

 

Ta sama komenda użyta bez parametru --all zaprezentuje listę tylko uruchomionych maszyn. Nie znajdą się na niej maszyny, które w danej chwili są wyłączone. Pierwsza kolumna zawiera identyfikatory maszyn – można je stosować zamiennie z nazwami. Wyłączenie maszyny da się zatem realizować przez polecenie virsh shutdown 1. Jest to ułatwienie w przypadku, gdy nazwy maszyn są dość długie, zawierają cyfry i znaki, ponieważ użycie numeru jest po prostu wygodniejsze. Należy mieć na uwadze, że identyfikator ulega zmianie – po ponownym uruchomieniu tej samej maszyny identyfikator będzie już inny.

Start/stop/restart maszyny realizują polecenia: virsh start/shutdown/reboot nazwa_maszyny. Wstrzymanie i wznowienie maszyny to z kolei polecenia virsh suspend oraz virsh resume. Informacje o wybranej maszynie można uzyskać, wykonując komendę:

 

 

 

 

Domyślnie maszyny wirtualne nie uruchamiają się wraz ze startem systemu hipernadzorcy. W środowiskach produkcyjnych autostart wybranych krytycznych maszyn wirtualnych znacznie ułatwia uruchomienie całego środowiska w przypadku planowanego lub nieplanowanego przestoju większej liczby komponentów. Wśród usług, które powinny się uruchamiać w pierwszej kolejności, są m.in. usługa katalogowa, DHCP, DNS i NTP. Wszystkie pozostałe (np. zwirtualizowane serwery aplikacyjne, bazodanowe, front/back endy, węzły wysokiej dostępności, serwery plikowe i terminalowe) uruchamia się później, na podstawie ich priorytetu oraz zależności między nimi. Włączenie trybu autostartu dla wybranej maszyny realizuje polecenie virsh autostart nazwa_maszyny.

Virsh może także posłużyć do zmiany parametrów maszyny wirtualnej. Najczęściej spotykane modyfikacje są związane z rosnącym zapotrzebowaniem na moc obliczeniową procesorów oraz pamięć operacyjną. Dodanie tych zasobów wiąże się z koniecznością wyłączenia maszyny wirtualnej i edycji jej pliku konfiguracyjnego. Służy do tego polecenie virsh edit nazwa_maszyny. Definiujący maszynę plik XML zostanie otwarty w edytorze, którego obsługa jest taka sama jak w przypadku pracy z programem vi lub vim.

 

W celu zmiany liczby przypisanych do maszyny procesorów należy odnaleźć linię zawierającą <vcpuplacement='static'>1</vcpu> i podać docelową liczbę wirtualnych procesorów. Zwiększenie pamięci operacyjnej to modyfikacja linii:

<memory unit='KiB'>2048576</memory>
<currentMemory unit='KiB'>2048576</currentMemory>

Po zapisaniu zmian w pliku konfiguracyjnym można uruchomić maszynę i sprawdzić jej aktualne zasoby wspomnianymi wcześniej poleceniami virsh start nazwa_maszyny oraz virsh dominfo nazwa_maszyny.

Pliki konfiguracyjne XML zawierają więcej szczegółów opisujących każdą maszynę. Zawarte w nich dane definiują m.in.: architekturę, rodzaj systemu operacyjnego gościa, urządzenie do bootowania maszyny, typy akcji na wybrane zdarzenia oraz sprzęt przypisany maszynie, np. dyski twarde, napędy, karty sieciowe, interfejsy USB, PCI i Serial. Ich lokalizacja to /etc/libvirt/qemu. Mają nazwy zgodnie z nazwami maszyn. Sugerowaną metodą edycji jest polecenie virsh edit lub skorzystanie z graficznego programu Virtual Machine Manager. Dokonywanie zmian poprzez edycję zwykłym edytorem tekstowym nie jest zalecane.

 

[...]

 

Specjalista ds. utrzymania infrastruktury i operacji. Zajmuje się problematyką budowy i utrzymania centrów przetwarzania danych oraz zarządzania nimi i koordynowaniem zmian dotyczących krytycznej infrastruktury IT. 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"